Kapý önünde Ayþe,
Haným hanýmcýk iþ gördü,
Sonunda kendine göre
Bir yuva kurdu.

Ýlk ben oldum misafiri,
Güle güle otur’a gittim.
Bir yüksük-fincanda getirdiði
Hayal kahveyi içtim.

Kibrit kutusu þeklinde
Oturmuþtuk bahçeye karþý.
Ortada hokkadan bir masa,
Üstünde örtü yerine yaldýzlý çikolata kaðýtlarý.

Gözüm gazoz kapaklarýna gitti,
Sorup öðrendim; Kapkacakmýþ.
Toplamýþ sokaktan ucu yanmýþ kibritleri:
Bu kýþ odun yakacakmýþ.

Yangýn yeri bir arsadan bulduðu
Cam kýrýklarý; Para.
Ev çevirmek kolay, diyordu,
Ýþ tutumlu olmakta. Ayþe’yi o anda görmeliydiniz!

Eski kadýnlarýn kanýyla evcimen
Sisli geleceklere hazýrlýk
Çýkmýþ çocuk varlýðýndan
Zamanlarýn ötesine tertemiz.

Ayþe’m gibi, dünyada,
Ayþe’ler dolu.
Hepsi “evcik” oynar
Öteden beri.

Ayþe’ler büyür,
Günün birinde
Oyun-ev’leri
Sahici olur.

Ama hepsinin mi?
Hepsinin deðil.

Ayþe’lerin kimisi
Yuvadan evden yoksun
Sert rüzgarlar önünde
Güz yapraklarý gibi
Boþluklara savrulur.

Türk çocuklarý! Türk çocuklarý!
Gözler ileri, baþlar yukarý
Yarýnki hayat, yurt ufuklarý
Her þey sizindir Türk çocuklarý!

Çocuklar aziz vatan malýdýr,
Ulu aðacýn birer dalýdýr.
Yardým görmeli, bakýlmalýdýr,
Özü ateþli, Türk çocuklarý!