tekstil atölyesinde çalışırken,makinaların sesi arasından,daha önce hiç duymadığım bir ses geldi.evet yeni bir eleman alınmıştı işe.ilk başlarda bana çok şımarık biri gibi göründü.hiç hoşlanmamıştım ondan.oda bunu hissetmiş olacakki,özellikle şirinlikler yaparken,benim gözümün içine bakıyordu.zamanla onu çok sevmeye başladım,kendisi doğuluydu songülün abisiydi,doğulu şivesiyle öyle güzel espriler yapıyorduki,gülmekten kırılmamak elde değildi.onu çok sevdim ,kardeşim gibi sevdim,aramızda öyle bir dostluk olduki,bizi tanımayanlar kardeş sanırdı.cebimizdeki harçlığı her zaman yarıya bölerdik,yarısı onun yarısı benim olurdu.herkes bizi sevgili sanardı.olsun kim ne derse desin o benim en yakın arkadaşımdı,evet naim benim en yakın arkadaşımdı.kız arkadaşlarını sevgililerini ,imkansız aşklarını hep biliyordum.abisi hastaydı ve vefat etti.hep teselli ettim onu.ne yazıkki aradan üç ay geçmemiştiki,diğer abisi vefat etti.kader dedik kötü bir kader ,nereden bilebilirdikki,ailede böyle ırsi bir hastalık varmış,kanser.aradan iki yıl geçti ve ben aşık oldum evlendim.kızım dünyaya geldi ve bir yıl sonra telefonum çaldı arayan naimin kardeşi songüldü.bana naimin hasta olduğunu ve beni yanına çağırdığını söyledi,o hafta gidemedim,diğer hafta songülü aradım ve naimi görmeye gidelim dedim .bana bitkin bir sesle NAİMİ kaybettik dedi.olamaz dedim ,ona ölümü yakıştıramadım halada inanamıyorum,günlerce gözyaşı döktüm o benim biricik arkadaşımdı can yoldaşımdıüzerimden sanki kamyon geçti, dünya başıma yıkıldı,içim acıyor,öyle bir acıki ömür boyu geçmeyecek onu çoooooook özlüyorum.MEKANIN CENNET OLSUN canım kardeşim