Bundan 1 yıl önceydi.Ben 24 aşkım 26 yaşındaydı.4 yıldan beri çıktığım biricik aşkımla artık herşeyi resmileştirmeye karar vermiştik.birbirimizi deliler gibi seviyorduk.1 hafta sonra nişanlandık.O heycanı ve mutluluğu anlatamam...3 ayda nişalılık dönemimiz sürdü.Herşeyimiz tamamdı evimiz arabamız tek eksik olan şey ben ve berkemdi.Nikahımız oldu.o birbirimize bakıp Evet deyişlerimizin heycanı hala kulaklarımda.birbirimize kavuşmamız için 1 haftamız vardı.düğünümüzü bekliyoduk.Ah günler nasıl geçicek diye nasıl sabırsızlanıyorduk.Geçtide...Düğün günü geldi çattı.saat 5 ti ve 2 saatimiz kalmıştı resmimizi çektirmiştik harika görünüyorduk.beni evime bıraktıktan sonra aşkım gitti.o heycanımı anlatamam kalbi yerinden çıkıcaktı sanki...Evdeyken bılmedıgım bır no benı aradı cep telefonumdan.açtım. hastahaneden arıyorlardı.Bana eşinizi 15 dk. önce kalp krizinden kaybettik dedi ve o an nefes alamadım.gülen o kahkahalar yerını çığlıklar aldı.o hastane bize yakındı herkezin hiçbirseyden haberi yoktu nasıl koştuğumu bile hatırlamıyorum ama sokaklar boyu koştum arkamdan tutuyorlar zorla ve hastahaneye vardığımda aşkımı beyaz örtülü sedyeyle getirdiler.örtüyü açıp baktım.off yüreğim bu cümleleri yazarken yerinden çıkıyor sanki inanın.o an ben fenalaştım ve sol elime felç indi.şu an cok hafıf hareket ettırebiliyorum.Ben en değerli varlığımı kaybettim arkadaşlarım.o an aşkımı gördüğümde bende ölmüştüm aslında ama kimse bilmiyordu.İçimde yaşadım depremlerimi ve tam 1 yıl sonra artık dayanamadım ve sizlerle paylaştım.Ben kıymetlimi kaybettim.her hafta kabrine gittim bugün yine gittim aldım toprağından yine çektim o hazin kokusunu içime.Kaybetmek çok zormuş arkadaşlarım hele en değerlinizse nefes alan ama için için ölen birioluyormuşuz zamanla.Aşkımdan bana kalan tek şey düğün günü çekildiğimiz düğün fotolarımız en sevdiği saati ve yüzüğü...Allahım bu acıyı kimseye tattırmasın...Sevgi ve Berkenin malesef ki gerçek olan hayat hikayesi...